ข้อจำกัดในการเรียนรู้นาฏศิลป์ของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน

การสอนนาฏศิลป์ให้แก่นักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ครูจำเป็นต้องเข้าใจข้อจำกัดและศักยภาพของผู้เรียนเป็นรายบุคคล ประเด็นสำคัญประการแรกคือ ข้อจำกัดด้านภาษาและการสื่อสาร เนื่องจากคำศัพท์ทางนาฏศิลป์จำนวนมากมีความเฉพาะ เช่น จีบ คว่ำมือ ตั้งวง ประเท้า กระดกเท้า ยกเท้า หรือศัพท์ที่ใช้บอกทิศทางและลักษณะของการเคลื่อนไหว หากครูใช้คำอธิบายด้วยภาษาพูดเพียงอย่างเดียว นักเรียนอาจไม่สามารถสร้างความเข้าใจได้อย่างชัดเจน

ประการที่สองคือ ข้อจำกัดในการรับรู้จังหวะ นักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินอาจไม่สามารถรับรู้จังหวะดนตรีในลักษณะเดียวกับผู้เรียนที่ได้ยินปกติ โดยเฉพาะจังหวะที่เกิดจากเสียงดนตรีหรือเสียงนับของครู ดังนั้น ครูจึงควรเปลี่ยนจังหวะที่เป็น “เสียง” ให้เป็น “ข้อมูลที่มองเห็นหรือสัมผัสได้” เช่น การใช้การเคลื่อนไหวของมือ สัญลักษณ์ภาพ การกะพริบของแสง การเคาะหรือการสั่นสะเทือน ตลอดจนการใช้ผู้นำจังหวะที่นักเรียนสามารถสังเกตได้

ประการที่สามคือ ข้อจำกัดในการปฏิบัติและการแสดงนาฏศิลป์ นักเรียนบางคนอาจต้องใช้เวลามากกว่าปกติในการจดจำลำดับท่ารำ การเคลื่อนไหวให้สัมพันธ์กับจังหวะ การเปลี่ยนทิศทาง หรือการปฏิบัติท่าทางให้มีความต่อเนื่อง ครูจึงควรแบ่งทักษะที่มีความซับซ้อนออกเป็นทักษะย่อย ๆ และให้นักเรียนฝึกทีละขั้น ก่อนนำทักษะเหล่านั้นมาประกอบเป็นชุดการแสดง